Babama


BABAMA  

                                                                       

Bendeki anlamını yokluğun hep hatırlatıyor babam.

                                                                         

 

                                                                            Ataman KALEBOZAN

 

 

 

 

 

Yüreğimin içiydin

 Zamansızdı gidişin

Sen çekip gittin..

De bir daha göremedim babam...

Yerin doldurulamaz...

 

 

Bu sözcükten mahrum bıraktın beni...

Baba diyemediğim için hep kızdım...

Canım yandı...

Küstüm...

"Babam geliyor" diye saçlarını uçuşturarak koşan

Hatice’nin ardından bakarken de kızdım...

Zeynep’in yeni ayakkabılarını kıskanmadım ben ...

Onun "babam aldı" deyişini kıskandım...

Yine kızdım...

Yine küstüm sana...

Ağladım...

 

 

 Gülçin’in babasının dizlerinde ağlayışına üzülmedim ben...

 Ağlayacak baba dizinden mahrum kalışıma üzüldüm.

 Yine ağladım

Yine küstüm.

 Kavga ettim komşu oğluyla

Bana vurması değildi canımı yakan.

 "Seni babama söyleyeceğim " demesiydi...

Vurup ağlattım...

Vurup canını yaktım...

Vurup kaçtım...

Ağladım…

 

 

Annemin akşam tiyatroya göndermemesi değildi hırçınlaştıran

“Seni akşam akşam kim alacak? "demesiydi...

 Deprem olduğunda deprem değildi beni korkutan ...

 Karanlıkta kimden güç alacağımı bilemeden

Kaldığım sensizliğimdi...

 Ergenliğim değildi beni bunaltan,

Küçük bir kızın hayatında babanın anlamı önemliydi

Ve

Ben bu anlamı yaşayamadım babam..

 

 

Yıllarca hiçbir erkeğe güvenmeden

Sevgilerimi yaşamamış olmam benden değildi...

Senin gidişindendi.

Baba kelimesinin gönül sözlüğümde

Karşılığının boş kalması da sendendi...

Babanın anlamını henüz öğretmemiştin ki ...

 

 

Ayrılık insanlar için diyorlar ...

Sen de insandın...

Ama ben bu ayrılığı kabullenecek kadar

Büyümemiştim ki.

Küçük kızındım senin beni bırakıp gittin.

 

 

Daha bunalım takılacaktım ben sana

Okuldaki erkek çocuklarını şikayetlenecektim...

Koluna girip gezecektim...

Ahkam kesecektim

Kısacık daracık giyinip kızdıracaktım seni...

Müziği açıp başını şişirecektim...

Şımaracaktım sana azcık baba...

Azcık...

 

 

 Karnemde hiç kırığım olmadı biliyor musun?...

Çünkü sensizliğinde annemi üzme hakkımı da

Giderken alıp gittin baba...

16 yaşımı yaşama hakkımı da alıp gittin...

 Ardından ağlayamadım.

İçimde kaldı yaşlarım...

Sana ihtiyacım vardı ...

Seni  çok özledim

Senden hiç vazgeçmedim ki..

 

 

Hep yaşayamadığım babamdın sen

Hep kızdığım...

Hep küs kaldığım...

Hep aradığım...

Sen  hep sendin baba

Ve

 Sana kızdığım için bunca yıl

Haksızlık etmişim kendime...

Haksızlık etmişim kimsesizliğime

Yetimliğime.

Karanlıktan korkan kız çocuğu

Babasız büyümemeliydi...

 Ben büyüdüm...

 

 

 Ben seni gözümde...

Ben seni yüreğimde büyüterek büyüdüm...

Yıllar sonra

Çok sevdiğin papatyaları bırakırken mezarına,

İlk kez vedalaştım seninle..

Papatyalarla birlikte saldım gitti içimde birikenleri...

Saldım gitti baba...

Çünkü ben büyüdüm artık...

Sensiz büyüdüm baba.

 

 

Ölüm Allah’ın emriydi...

 

 Huzur içinde uyu baba. 

 

 

Ataman KALEBOZAN

atamankalebozan@hotmail.com